به سوگ من نشسته ای                                  

                     ولی نمرده ام هنوز

                                     به آن دیار گمشده                                       

                                                  تو را نبرده ام هنوز

اگر نبود ترس تو                   

                 از این مسیر بی بلد

                                   خرابتم نمی شدم                    

                                                   چه از ازل چه تا ابد

به خواب من نیامدی               

                   که بی اراده بگذری

                                    تو را نمیدهم به تو                

                                                   به هر کجا که میروی

تو اتفاق ساده ای               

                برای خود نبوده ای

                                  تو آخرین دل مرا                  

                                                   به دست من ربوده ای

سپرده ام به چشم تو           

                    تمام آنچه دیده ام

                                   هنوز هم نگفته ای            

                                                     ولی بدان شنیده ام

يكي را دوست مي دارم ولي افسوس كه او هرگز نمي داند

 نگاهش مي كنم شايد بخواند از نگاه من كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس كه او هرگز نگاهم را نمي خواند

 به برگ گل نوشتم من كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس كه او گل را به زلف كودكي آويخت تا او را بخنداند

من هنوز دوست دارم

دفترخاطراتمو، وا میکنم به یاد تو

درمیارم ازآلبومم عکسای یادگاریتو

عکساتو هی می بوسمو ، زل می زنم به دفترم

عشق تو مونده در دلو ، فکر تو مونده درسرم

من هنوزم دوستت دارم

زنجیرقفل یاد تو ، ازدل من وا نمی شه

طفلکی قلب عاشقم ، فکرته هر جا همیشه

بعد تو روزگار من ، خیلی به سختی میگذره

فکرنکن عاشقت یه روز ، عشق تو ازیاد می بره

من هنوزم دوستت دارم

کاش خونه قلبمو باز ، بیای چراغونی کنی

کاش تو حصار زندگیت ، بازم منو زندونی کنی

کاشکی بیای مثل قدیم ، دست تو دستام بذاری

قول بدی این بار که بیای ، باز نری تنهام بذاری

من هنوزم دوستت دارم

من هنوزم دوستت دارم

ستاره را برايم بياور

تو مي تواني اگر بخواهي

در چشم هايت هزاران ستاره ديده ام

پس ستاره اي ببخش با نگاهت

تو مي تواني اگر بخواهي

ماه را به چشمانم هديه كن

كه در چهره تو تابناكي ماه را ديده ام

بگذار آسمان دلم پر از ماه و ستاره شود.

عشق چیست؟

از دریا پرسیدم که عشق چست؟

گفتا بی نیازتر ازمن.                       

از آتش پرسیدم که عشق چیست؟

گفتا سوزنده تر از من.                    

از آب پرسیدم که عشق چیست؟

گفتا روان تر از من.                        

از خاک پرسیدم که عشق چیست؟

گفتا افتاده تر ازمن.                        

از شمع پرسیدم که عشق چیست؟

گفتا که گرم تر از من.                      

از محبت پرسیدم که عشق چیست؟

گفتا انتهای دوست داشتن.              

عاشقها عشق یادتون نره...

واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست که با آن خو گرفته ام.

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظارهای فرداهای من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟

شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ...

گریان نمی مانم، خندانم!

برای ورودت ای عشق.

وقتی که به یادت می افتم، به یاد خاطراتت ...

نامه هایت را مرور می کنم، یک بار ... نه ... بلکه صد بار

وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد ...

و اشک شوق بر گونه هایم روانه میشوند ...

تنها میگویم همیشه در قلب منی تو ...

میدانم که باز خواهی گشت ... می دانم!

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی ...

دوستت دارم چون تنها ترین ستاره زندگی منی
دوستت دارم چون تنها ترین مصراع شعر منی

دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهایی منی
دوستت دارم چون تزیباترین لحظات زندگی منی

 
دوستت دارم چون زیبا ترین رویای خواب منی
دوستت دارم چون زیبا ترین خاطرات منی
دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی

 امشب يهو دلم هواتو کرد به يادت که افتادم غم سنگينی رو دلم نشست

هر کاری کردم که يه جورايی خودمو مشغول کنم تا ديگه بهت فکر نکنم نشد که نشد

از پنجره بيرونو نگاه کردم ديدم داره بارون مياد.......زد بسرم که برم زير بارون

خيلی دلم می خواست خيس بشم دلم می خواست تو بارون قدم بزنم گريه کنم

بدون چتر از خونه زدم بيرون هر چه جلوتر می رفتم بارون شديدتر ميشد

وای خدای من چقدر از خيس شدن زير بارون راضی بودم.آب از سر و روم

 پايين می ريخت.....لباسم بتنم چسبيده بود

چه روزهایی که دلم را به  با توبودن خوش کردم

چه شبهایی که هوای سرد کوچه را به یادت حس کردم

چه ساعتهایی که زیر باران توی کوچه باتو قدم زدم

چه عاشقانه قدمهای بی پایان تورا شماره کردم

اما افسوس

چه بی رحمانه رفتی و من تنهای تنها شدم

چه غریبانه میان کوچه و خیابان بی نامت گم شدم

چه ناجوانردانه استخوانم هوای سرد کوچه را حس کرد

چه غم انگیز دم غروب دلم غروب کرد و تنها شدم

بامن امشب چيزي ازرفتن نگو

 نه نگو ازاين سفربامن نگو من به پايان مي رسم ازکوچ

 تو بامن ازاغازاين مردن نگو

 کاش مي شدلحظه هاراپس گرفت

 کاش مي شدازتوبود و باتوبود

 کاش مي شد باتوگم شدازهمه

 کاش مي شدتاهميشه باتوبود

 کاش می شد فردا راکسي پنهان کند

 لحظه را در لحظه سرگردان کند

 کاش می شد ساعت را بميراند يه خواب ماه را برشاخه اويزان کند

چرا با من فقط با من نميشه چلچراغ چشم تو روشن

چرا با تو فقط با تو نگاه من نميشه لايق خواستن

نگاه كن من چه بي اندازه از عشق تو پرهستم

چگونه در سياهي دو چشماي تو گم هستم

چگونه ميرسم با تو به دنياي شكوفائي

چگونه ميشكنم بي تودراندوه شكيبائي

چگونه ميكشم با تو به دوشم بار تنهائي

چگونه ميبرم بي تو امروز و به فردائي

نزار تا اينهمه خواستن سبب ساز جدائي شه

دليل مرگ يك عشقه هنوز با تو خدائي شه

تو  مگه قسم نخوردی  دلمو   تنها   نذاری
روبروم نشستی امّا ، از  غریبه کم  نداری
روبروی  من نشستی توی  چشم تو  ستاره
از صدای  تو شنیدم  که  دلت  دوستم  نداره
دل  تو تو آسمونا   من  به  دنبال ِ  دل  تو
تو  به  دنبال ستاره  ، من  به یاد قسم  تو
تو  مگه  قسم  نخوردی  دلمو  تنها نذاری
هرگز   از روز  جدایی ،سخنی به لب  نیاری

حالا روبروم  نشستی  ، حرف تو فقط  جدایی
تو   قسم نخورده بودی که یه دنیا   بی وفایی
توقسم نخورده بودی روزی عشق تومی میره
نور یک ستاره یکشب  ، جای مهتاب ُمی گیره
جای مهتاب ُمی گیره، جای   مهتاب ُ می گیره

ای دل عاشق دردم گذر عمر ببین ...

تو مرا گفتی عاشق زارم...

گفتم ای دل بگذر...

من که خو کرده به دردم...

من که تنها کس من تنهاییست...

تو که می دانی ولی...

تاب غم عشق ندارد دل من...

دیدی ای دل که چه کرد او با من؟!!

دیدی ای دل اشک به چشم گوشه ی درد...

دیدی ای دل که چه تنها رهایم کرد؟!!

دیدی ای دل که به تو می گفتم...

جان من خانه ی درد است ولی...

تاب این داغ بزرگ نیارد...

ای دل خسته ی من شاهد سوختنم باش...

.تا بفهمی که چه گفتم با تو!!

دیدی ای دل که چه آسان بگذشت از من...

دیدی عاشق زارت چه خوارم کرد؟؟

دیدی که سراغی نگرفت از من...

که چرا آمده بودم و چرا رفتم؟؟

دلم آشفته و سرگردان است...

دل من ویران است ...

تو ای دل کمکم کن...

آسمان بردل من می بارد...

چه سیاه است دل تاریکم...

من که خو کرده به درد بودم و تنهایی...

تو گفتی ای دل!!

تو گفتی عاشق زارست تو را!!

عشق او ناب و او یارست تو را...

اما او چه کرد با دل کوچک من!!

حال که می خندم دل من می سوزد...

وقتی می گریم دل من می سوزد...

که چه شبها به یادش بودم...

که چه تنها و غریبانه پناهش بودم...

که چه تنها یارش بودم...

ولی او رفت و از رفتن من ...آهی از جان و وجودش نکشید...

یعنی آیا گریه کرد؟!!

ولی ای دل بگذار که راحت برود...

 دل من تاب ندارد ولی اما بگذار که برود...

روزی آیا می آید یاد او برود از یادم؟!

روزی آیا می آید بنویسم شعری که نباشد در آن؟؟

راز اسمش را بخوانند ...

ولی این اشک نلغزد !!

ولی این دل نلرزد؟!

ولی ای دل بگذار که برود...

بدرقه اشک به راهش مگذار...

بگذار که آسان برود...

این شعر نوشتم و او رفت...

این بغض فرو خوردم و او رفت...

و زمان چه زود برای من و او رفت......    

خورشید انگار که امروز را فراموش کرده باشد

سرما تمام خیالات کودکانه اش را می لرزاند

دوباره باید باور میکرد که فراموش شده.

خط سفیدی از بی نهایت تا اعماق دهنش می درخشید

خورشید هنوز در پس کوه ها برای لحظه ها دعا میکرد

هوا هم ناجوان مردانه تمام لحظه ها را منجمد میکرد

انگار که باید کم کم باور میکرد

تا این که چیز گرمی وجودش را در بر گرفت!!!!!

چشمانش خیره به انتهای سفیدی می درخشید

آفتاب هنور به مردگی خودش راضی بود

هوا هم سیاه بود و زمین سفید!!!!

گرمای باور نکردنی داشت نزدیک میشد

تا این که در سیاهی چشمانش چیز سفیدی درخشید!!!!!!

خاطراتش کم کم محو شدند و جای خالی آن تهی ماند

وقتی که آفتاب بیدار شد

تنها لکه سیاهی بر روی دشتی از سفیدی می درخشید!

و کودکی که تنها مرده بود.