| تبليغات | X |
 |
 |
|
 در اشتیاق پرواز، بیآسمانترینمعمری به جرمِ بودن، با خاک همنشینم نفرین به چشمهایم ـ این حفرههای تاریک ـ آخر چگونه ای دور! باید تو را ببینم؟ ای باغ سبز سیّال! آخر بگو چه میشد  نزدیکتر بیایی،تا از تو گُل بچینم؟ در کوچههای تردید، تنها رهایم، آیا تقدیر بیتو بودن، نقش است بر جبینم؟ ای اشتیاق آبی! با من بمان که عمریست در آرزوی پرواز، بیآسمانترینم |
|
+ نوشته شده در
شنبه یکم اردیبهشت 1386ساعت توسط ساده دل |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
با امید سر بلندی ایران و سلامتی واسه ی همه هموطنان عزیزم
|
| نویسندگان |
|
ساده دل همسفر |
|
RSS
|