در ميکده رفتم خم و خمخانه تو بودي
در حلقه مستان مي و پيمانه تو بودي
در کعبه شدم با همه در خانه تو بودي
ديديم بهر انجمن افسانه تو بودي
بر موي تو اشفته و ديوانه تو بودي
در کعبه شدي سبحه و در ميکده زنار

من رخ چو نمودي بتمناي تو بودم
در جلوه تو محو تماشاي تو بودم
افتاده به پيش قد رعناي تو بودم
چون سايه به همراهي بالاي تو بودم
در عين سکون جنبش درياي تو بودم
اورد مرا عشق تو از خانه به بازار

زان پيش که اواره بصحراي تو گردم
از منظر پنهان تو پيداي تو گردم
در فرق ز جمع تو هويداي تو گردم
در انجمنت بينم و رسواي تو گردم
در مجلس مستان تو صهباي تو گردم
سر مست در ايم بدر از خانه خمار

در کوي تو حالي که مرا بود نکو بود
من از پي روپوش بود من همه او بود
روي سوي توام بود نه رو بود نه سو بود
اين اب که در کوزه و جام است بجو بود
دل در شکن طره ان سلسله مو بود
اينست که اکنون بود از سلسله ناچار

روزي که نبودي اثر از عالم و افلاک
بودي سر عشاق بسي بسته بفتراک
ميداد مرا عشق تو تعليم به لولاک
چون بود نهان گنج غم عشق تو در خاک
گر خاک شدم نيستم از خاک شدن باک
از خاک شوم باعث افلاک دگر بار

سفر عشق و شروع کن دلت و بزن به دريا

بيا با يک دل مجنون بشيم آواره  صحرا

امشب و با دلي خسته بيا اشک غم بباريم

دلا رو تو دست بگيريم توي کربلا بزاريم

باز طوفانی شده دریای دل

موج سر بر ساحل غم میزند

باز هم خورشید رنگ خون گرفت

بر زمین نقشی ز ماتم میزند

می نویسم شرح این غم نامه را

داستان مشک و اشک و تیر را

می نویسم از سری کز عشق دوست

کرد حیران تیغه شمشیر را

گوئیا با آن همه بیگانگی

آب هم با تشنگان بیگانه بود

در میان آن همه نامردمی

اشک آب و دیده ها پیمانه بود

تیغ ناپاکان برآمد از نیام

خون پاکی دشت را سیراب کرد

خون خورشید است بر روی زمین

کآسمان تشنه را سیراب کرد