عـاقبـــت یه روز مــغرب مـحو تماشای مــشرق میشه!

 ســـنگی ترین دل عـاشـــــق میشه!

شــک نـدارم زمـانی نــه خــیلی زود نــه خـــیلی دور,

مهـــربانی حـاکم مطـلق دنــیا میشه!

فـــراموشی را بستاییم

زیرا که یـــاد ما را پس از مــرگ

نزدیک ترین دوســت زنده نگاه میدارد

فــــراموشی را با دردناک ترین نفرین ها بیامیزیم

زیرا انســان دوستانش را فـــراموش می کند

کتاب هایی را که خوانده فــــراموش می کند

و رنگ مهـــربان نگاه یـــک رهــــگذر را

آن را هـــم فــــراموش می کند.

چـــه گریزیســت ز مــن؟

چـــه شتابیســت به راه؟

به چه خواهی بردن

در شــبی این هــــمه تاریک پناه ؟

مرمریــن پله ی آن غــرفه ی عاج!

ای دریغا که ز مـــا بــس دور است

لــــحظه ها را دریاب

چـــشم فـــردا کـــور است.

گـــر به هــم آویزیم

مــــا دو ســرگشـــته تنها چــون مـــوج

به پناهی که تــــو می جویی 

                                   خواهــیم رســـید.

انـــدر آن لـــــــحظه ی جـــادویی مـــــــوج!!

او که رسید نغمه دل مــرا نواخت

دلم لرزید و با نگاههای او هــمراه گشت

تازه یافته بودم یک همـــدم یک همـــراز

اما مدتی است که نگاهایش با من غریبه است

و سنگینی گامهایش را حــس می کنم 

کوبنده می شود بر روح جانـــم

شاید نغمه دل او هم نواخته شده

شاید با نگاه دیگری هـــمراز گـــشته

و یا رفیق نیمه راه شده

اما همچنان در حسرت آن نگاهها لــحظه شماری می کنم

هر چند اقتدارم بر باد رفت و از درون سوختــــــم 

دوســـــــــتت دارم

~همــــــسفر~

تـــو یه لــــحظه ام مثل مــــن تـــنها نبودی

پــرســه گرد مســـت کوچه ها نبودی

یه دفــعه ام نشد که گوش بدی به حرفام

واسه درد دل مـــن دوا نبودی

با چشام هــزار دفعه مرگمو دیدم

همیشه رفتم و هیچ وقت نرسیدم

تا بمونم با تــــو از هــــمه بریدم

تــــو رو اما دورتر از همــــیشه دیدم

اون که بی صدا باهات حرف می زنه

لــــحظه لــــحظه زیر پاهات می شکنه

اون منــــم که از هــمه عاشــــق ترم

از تــــو دورم و باهات همـــــسفرم

                                          همـــــسفرم ...!

                                                       همـــسفرم  ...!